Kategorie
Zaburzenia psychiczne

LĘK- jak z nim żyć?

LĘK- jak z nim żyć?

Poczucie lęku pojawia się u każdego z nas. Jego odpowiedni poziom, wraz z dawką stresu, wpływają na nasze funkcjonowanie i są nam wręcz potrzebne do prawidłowego określania sytuacji, w której się znajdujemy (mogą nas np. ostrzec, że jesteśmy w niebezpieczeństwie i pora uciekać). Jednak w jaki sposób określić, kiedy „zwykły” lęk staje się chorobą?

Lęk to inaczej zamartwianie się o przyszłe wydarzenia, natomiast strach wynika głównie z bieżących wydarzeń. Okresowe odczuwanie lęku jest normalne i naturalne, szczególnie, gdy mierzymy się z różnymi trudnościami lub czekają nas nowe, nieznane dotąd aktywności.

Jednakże, jeśli doświadczamy stanów lękowych regularnie lub czujemy się przytłoczeni własnym lękiem, nieadekwatnym do sytuacji, może wskazywać na występowanie zaburzeń lękowych.

Istnieje wiele rodzajów zaburzeń lękowych:

-lęk uogólniony

-fobie specyficzne

-lęk społeczny

-lęk separacyjny

-ataki paniki

-mutyzm selektywny

Zaburzenia lękowe dotykają 10% ludzi- to bardzo wysoki wynik! Występują one dwa razy częściej u kobiet niż u mężczyzn i zwykle dają o sobie znać już przed 25 rokiem życia. Najpowszechniejsze są społeczne zaburzenia lękowe oraz fobie specyficzne.

Lęk objawia się zarówno w formie natarczywych myśli o stresującym nas czynniku, jak i fizycznie: suchość w gardle, przyśpieszony puls, płytki oddech, uderzenia gorąca, aż po ataki paniki.

Ataki paniki wywołują intensywne, trudne do wytrzymania poczucie strachu. Szybsze bicie serca, nadmierna potliwość, drżenie rąk i nóg, uczucie duszności, ucisk w klatce piersiowej i strach przed śmiercią lub utratą kontroli to typowe cechy ataku paniki.

Zaburzenia lękowe mogą bardzo namieszać w naszym życiu- obawa przed wystąpieniem stresującego wydarzenia mogą nas hamować przed podejmowaniem różnych aktywności. Jeśli np. boimy się otwartych przestrzeni, możemy stopniowo ograniczać nasze wychodzenie z domu. Takie zachowanie, czyli unikanie stresorów, przynosi niestety odwrotny skutek- lęk, zamiast maleć, rośnie.

Brzmi strasznie? Dobra wiadomość jest taka, że zaburzenia lękowe można leczyć! Najczęściej stosowaną metodą leczenia jest psychoterapia, a także zmiana stylu życia, dbanie o siebie i swoje zdrowie psychiczne, a także w niektórych przypadkach, włączenie farmakologicznego leczenia. Niestety, bez leczenia, zaburzenia lękowe mają tendencję do zwiększania swojej siły i zagarniania coraz większego obszaru naszego życia dla siebie. Wszelkie formy relaksacji, techniki oddychania mogą działać wspomagająco w naszych stanach lękowych. Głównym celem terapii nie jest pozbycie się uczucia lęku, lecz oswojenie z nim i racjonalna ocena sytuacji. Zamieniamy zatem mało pomocne „nie boję się” na „boję się, zauważam swój lęk, jednak mimo wszystko robię daną czynność, bo wiem, że ten strach nie ma podstaw w realnym świecie- to tylko moje przekonania wpływają na takowe postrzeganie sytuacji”. Nie chodzi o to, żeby przy lęku wysokości wsiąść w najwyższą kolejkę górską i nie czuć lęku, gdyż to jest niemożliwe. Istotne jest, by mimo jego odczuwania, na tyle „ogarnąć” swoje emocje i myśli, by przełamać strach i działać dalej!

Stopniowe przyzwyczajanie się do sytuacji, która napawa nas lękiem, daje nam siłę do zmierzenia się z kolejnymi lękami. Jeśli uda nam się oswoić jedno trudne wydarzenie, z kolejnym pójdzie nam łatwiej. Nie jest to jednak prosta sprawa- zwykle wymaga pomocy specjalisty (np. psychoterapeuty), który pomoże nam w efektywnej pracy nad sobą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *